Voor jou is het makkelijker Maris, want je hebt geen kinderen in huis.

Klopt?

Deels, want er zijn geen kinderen thuis, maar dat is niet dé reden dat het nu makkelijker voor mij is in deze tijd. Ik neem je een stukje mee terug in de tijd;

Jarenlang had ik de wens om mijn eigen kinderen te mogen verwelkomen in ons leven. Jaren van onderzoeken, behandelingen, heel veel verdriet en teleurstellingen. Ik mocht samen zorg delen voor de kinderen van mijn man. Een zegen, maar zeker geen vervanging van mijn eigen verlangen. Goed bedoelde opmerkingen als “gelukkig heb je de kinderen van je vriend”, strooiden alleen maar zout in mijn wond in plaats van de goedbedoelde pleister.

Door mijn onvervulde kinderwens leerde ik buigzaam zijn, omgaan met teleurstellingen, geen verwachting te hebben, hoopt te houden, omgaan met verdriet, boos te zijn, mijn gedachten te sturen en óók dankbaar te zijn voor alles wat er wel is.
Ik trainde mijzelf om sterker te worden. Elke dag weer bewust mijn aandacht terug te brengen naar mijzelf. Aandacht te hebben voor de mensen en dingen die belangrijk voor mij zijn. Ik ben dankbaar voor de jaren dat de kinderen van inmiddels mijn man, liefdevol bij ons zijn opgegroeid tot de volwassen mensen die ze nu zijn. Ook dat was niet vanzelfsprekend en niet altijd makkelijk, maar daar wil ik verder niet over uitweiden. Laat ik zeggen dat de rugzak van mijn man en mij goed gevuld is. Naast alle verdriet in onze kinderwens samen, waren er genoeg zorgen. We hebben ons portie flink gehad.

In 2010 namen we het besluit om uit de mallemolen van het ziekenhuis te stappen na jaren van behandelingen, 8 IUI’s en 1 miskraam. 
Het lukte ons emotioneel en mij lichamelijk niet meer. Wilden we samen blijven in een fijne relatie, dan moest dit echt stoppen. 
Het verlangen is dan echt niet weg, nee het heeft plaats gemaakt voor gemis.

Ik krijg nog regelmatig de vraag of ik kinderen heb en vertel dan over de kinderen van mijn man.
“Oh en wil je zelf geen kinderen dan?”

 

Nee niet meer.

 

Gek om uit mijn mond te horen hè?
Ik ben dankbaar voor mijn leven zonder eigen kinderen. Het geeft mij vrijheid. Ik kan mijn leven, leven zoals ik dat graag wil. Nee, in mijn leven is geen ruimte meer voor kleine kinderen. Niet meer, laat mij maar een leuke tante zijn. Ik heb vanuit mijn verdriet de kracht gehad om overeind te blijven, toen iedereen om mij heen genoot van hun roze wolk. Doordat ik mijzelf keer op keer bleef trainen ben ik de vrouw geworden die ik nu ben.

Rustig, nuchter, in verbinding met mijzelf, gevoelig, zorgzaam, positief, eigenzinnig en bijna altijd vrolijk. Ik bewandel ten alle tijde mijn eigen weg.

Ja, ook nu in deze heftige tijd.

Omdat ik mijzelf heb aangeleerd het goed te hebben met mijzelf en de lieve mensen om mij heen een geweldige bonus zijn.
Ik heb niet zoveel nodig om te kunnen genieten. Is dat onverschillig en m’n kop in het zand steken voor dat wat er nu in de wereld gebeurt?
Nee hoor, ik schenk aandacht op mijn eigen manier en weet zo mijn energie hoog te houden.
Ik voel nog steeds mijn innerlijke rust en kracht.

 

Maar je hebt geen kinderen in huis Maris

 

Klopt. En daar ben ik heel erg dankbaar voor. Ik heb mijn portie jarenlang geleden al gehad.
Alle respect voor jou als je nu wel thuis zit met de kinderen en zoveel rollen tegelijk op je moet nemen. Houd vol, er komt echt een dag dat deze bijzondere tijd aan ons voorbij gaat. Niks is voor altijd. Een mooi moment om jezelf te gaan trainen en je af te vragen wat je echt zou willen, als je je leven opnieuw zou kunnen beginnen.
Ik bouwde mijn bedrijf op. Wat ik kan, kun jij ook.

Pas goed op jezelf en de mensen die je lief hebt. Stem af op je hart.

 

 

PS: Hier vind je een hele fijne beschermoefening die je samen met de kinderen kunt doen, om niet zoveel last van alle prikkels te hebben.

Wil je van mij leren? Plan vrijblijvend een inspiratiegesprek.